Czasy przyszłe w angielskim – Future Simple

czasy przyszłe angielski

Jednym ze sposobów wyrażania przyszłości w języku angielskim jest czas Future Simple, tworzony za pomocą czasownika posiłkowego (operatora) „will”.

People will live on the Moon.

Z dzisiejszego wpisu dowiesz się, kiedy używać czasu przyszłego prostego w języku angielskim, poznasz praktyczne przykłady i szybko sprawdzisz swoją wiedzę za pomocą krótkiego testu. Wpis powstał na podstawie Angielskiej gramatyki dla początkujących:

FISZKI Gramatyka angielska dla początkujących
Angielska gramatyka dla początkujących

Aby utworzyć formy osobowe czasownika, wystarczy umieścić operator „will” między podmiotem a czasownikiem głównym w formie bezokolicznika, np.:

I will come, you will come, she will come itd.

W sytuacjach oficjalnych można w 1. osobie liczby pojedynczej i mnogiej użyć też operatora w formie „shall” (np. „I shall always remember…” – „Zawsze będę pamiętać…”).

Operator „will” bardzo często występuje w formie ściągniętej „’ll”, np.:

I’ll come, you’ll come itd.

Pamiętaj, że form ściągniętych nie stosuje się w pismach oficjalnych!

Czas przyszły prosty – tworzenie pytań ogólnych

Pytania ogólne tworzy się za pomocą inwersji – zamiany miejscami podmiotu z operatorem „will” (lub „shall”). Pytania do zdań:

People + WILL + live + forever. (Ludzie będą żyć wiecznie.)

My son + WILL + be + famous. (Mój syn będzie sławny.)

będą zatem wyglądać następująco:

WILL + people + live + forever? (Czy ludzie będą żyć wiecznie?)

WILL + my son + be + famous? (Czy mój syn będzie sławny?)

Czas przyszły prosty – tworzenie pytań szczegółowych

Pytania szczegółowe tworzy się przez umieszczenie zaimka pytającego na początku pytania (utworzonego za pomocą inwersji):

Why + WILL + he + stay? (Dlaczego on zostanie?)

Who + WILL + Kate + see? (Kogo zobaczy Kasia?)

Pytanie o podmiot zadaje się tak jak w innych czasach, czyli przez wstawienie w miejsce podmiotu zaimka pytającego „who?” („kto?”):

Who + WILL + see + Kate? (Kto zobaczy Kasię?)

Simple Future – przeczenie

Przeczenie tworzy się przez dodanie cząstki „not” („nie”) po operatorze „will”, np.:

I will not stay!

W sytuacjach oficjalnych w 1. osobie liczby pojedynczej i mnogiej można spotkać operator w formie „shall” (np. „We shall not forget…” – „Nie zapomnimy…”).

Przeczenie w czasie Simple Future często tworzy się z użyciem ściągniętej formy operatora „will not” – „won’t”, np.:

I won’t stay.

W sytuacjach oficjalnych w 1. osobie liczby pojedynczej i mnogiej można spotkać operator w formie „shan’t” (np. „I shan’t forget…” – „Nie zapomnę…”), ale występuje ona dość rzadko. Form ściągniętych nie stosuje się w pismach oficjalnych!

Czas przyszły prosty – pytanie z przeczeniem

Zaprzeczone pytania w czasie Future Simple tworzy się za pomocą inwersji – zamiany miejscami podmiotu z operatorem „will” lub jego zaprzeczoną formą ściągniętą:

Pytania do zdań:

He + WILL + NOT + go away. (On nie odejdzie.)

She + WON’T + come. (Ona nie przyjdzie.)

będą zatem wyglądać następująco:

WILL + he + NOT + go away? (Czy on nie odejdzie?)

WON’T + she + come? (Czy ona nie przyjdzie?)

Krótkie odpowiedzi

Gdy udziela się krótkich odpowiedzi na pytania ogólne, należy pamiętać, że – inaczej niż w języku polskim – krótkie „yes” („tak”) lub „no” („nie”) nie wystarczą. Odpowiedź musi zawierać operator „will”, np.:

– Will you stay? (Zostaniesz?)

– Yes, I will. (Tak.

Odpowiedź przecząca może zawierać ściągniętą formę operatora – „won’t”:

– Will he be rich? (Czy on będzie bogaty?)

– No, he won’t. (Nie.)

Czas przyszły prosty – zastosowanie

Czasu Future Simple używa się przede wszystkim:

1. do wyrażania prognoz i przewidywań co do przyszłości, np.:

Some day you will leave us… (Pewnego dnia nas opuścisz…)

Użycie czasu Future Simple, w odróżnieniu od zwrotu „going to” (You’re going to fall!), jest wyraźną sugestią oddalenia w czasie przewidywanych wydarzeń lub braku konkretnych i widocznych przesłanek do ich nastąpienia.

2. do wyrażania zamiarów lub obietnic na przyszłość, np.:

I will always love you. (Zawsze będę cię kochać.)

3. do składania spontanicznych ofert lub propozycji, np.:

This bag is really heavy. I’ll help you! (Ta torba jest naprawdę ciężka. Pomogę ci!)

4. do oznajmiania decyzji podjętych w chwili mówienia, np.:

Are you staying longer? I’ll stay with you! (Zostajesz dłużej? Zostanę z tobą!)

Tutaj różnica między użyciem czasu Simple Future, czasu Present Continuous i zwrotu „going to” polega na tym, że w każdym przypadku inny jest moment podjęcia decyzji:

• Użycie czasu Simple Future sugeruje, że decyzję podjęto w chwili mówienia.

• Użycie zwrotu „going to” („I’m going to stay with you”) sugerowałoby, że decyzję podjęto już wcześniej, a teraz jest ona tylko komunikowana.

• Z kolei użycie czasu Present Continuous („I’m staying with you”) sugerowałoby, że nie tylko podjęto już decyzję, lecz także poczyniono przygotowania do jej realizacji.

Charakterystyczne zwroty

1. Istnieją czasowniki i przymiotniki, po których szczególnie często występuje czas Simple Future. Należą do nich np. „to think” („myśleć”), „to promise” („obiecywać”) czy „to be sure” („być pewnym”):

I think she’ll come. (Myślę, że ona przyjdzie.)

I promise I will come. (Obiecuję, że przyjdę.)

W zdaniach przeczących, w których występuje czasownik „to think”, zaprzecza się z reguły tenże czasownik, a nie czasownik główny, np.:

I don’t think he’ll drink it. (Myślę, że on tego nie wypije.)

2. Dla tego czasu charakterystyczne są także niektóre przysłówki – umieszcza się je między operatorem „will” a czasownikiem głównym, np. „surely”, „ probably” :

Mike will surely come back. (Michaś z pewnością wróci.)

Czasy przyszłe angielski – TEST

– Will they marry? (Czy oni się pobiorą?)
– __ (Nie.)

At 9 a.m. tomorrow I __ be at work. (Jutro o 9.00 będę w pracy.)

I promise I __ not stay long. (Obiecuję, że nie zostanę długo.)

I’m sure __ win. (Jestem pewien, że on wygra.)

Kate __ stay with them. (Kasia prawdopodobnie z nimi zostanie.)